رسم عاشقی

(هدیه آدمها)

هر روز بیشتر از دیروز ، برام یقین میشه

آب باشی ، گِلِت می کنند

صاف باشی، خَشِت می اندازند

آینه باشی، تارِت می کنند

اگه آتیش باشی ، آب روت می ریزند

زلال باشی ، ماتت می کنند

حالا فریاد بزن بپرس چرا ؟

بگو از جنیس همیم ، بگو از ذات یکیم

با تمسخر و با نگاه

با یه جرفایی مثل خار، (اما در پردهء گل )

میگن باید برده باشی، میگن که انسان نباشی

بی ریشه باشی، پوک باشی ، گندیده باشی و از درون خالی باشی

اما نَمات ، یه درخت سبز پر از شاخ و برگ باشه

می پرسی چرا؟

چون با یه ضربهء آروم دو نیمت بکنند

هیزمت می کنند ، خشکت می کنند

بعدش هم

میاندازنت تو آتیش، از گرمات حَض  می کنند.

کاش میدیدم چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست!

آه وقتی که تو، لبخند نگاهت را    

                                                   مــــــــی تابانی 

بال مژگان بلندت را

                                       مــــــــــــی خوابانی

آه وقتی که تو چشمانت ،

                            آن جام لبالب از جاندارو را 

سوی این تشنه ی جان سوخته ،

                                                مــــــی گردانی

موج موسیقی عشق      از دلم می گزرد

روح گلرنگ شراب            در تنم می گردد

دست ویرانگر شوق      پر پرم می کند ،   ای غنچه ی رنگین ! پرپر !

من در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد  

برگ خشکیده ایمان را

                                   در پنجه باد

رقص شیطانی خواهش را

                                  در آتش سبز

نور پنهانی بخشش را

                                در چشمه ی مهر

اهتزاز ابدیت را می بینم

بیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست

اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست

کاش می گفتی چیست

آنچه از چشم تو تاعمق وجودم جاریست 

من بي تو هيچم تو باورم نكن

خيسم ز گريه تنهاترم نكن

عاشق نبودم تا با تو سر كنم

آتش نبودم خاكسترم نكن

اگه عاشقت نبودم

اگه بي تو زنده بودم

تو بمون كه بي تو غصه ميخورم

اگه دل به تو نبستم

اگه اين منم كه هستم

ولي از هاي گريه هات پرم

اگه شكوه دارم از تو

اگه بي قرارم از تو

تو بمون كه آشيانه ام تويي

به هوايت اي ستاره

به تو ميرسم دوباره

اگه عاشقم بهانه ام تويي

دل كنده بودم از همزبونيت

پنهون نكردي از من نشونيت

من پا كشيدم از عهد بسته ام

تو پا فشردي بر مهربونيت

اگه همزبون نبودم

اگه مهربون نبودم

چه كنم دل اين دله شكسته رو

اگه سرد و مرده بودم

اگه پر نمي گشودم

به تو بستم اين دو بال خسته رو

اگه شكوه دارم از تو

اگه بي قرارم از تو

تو بمون كه آشيانه ام تويي

به هوايت اي ستاره

به تو ميرسم دوباره

اگه عاشقم بهانه ام تويي

راستی

تولدم مبارک

امروز روز تولدم است

از همون لحظه که گفتی میرم اما برمی گردم
می دونستم که یه عمری باید دنبالت بگردم

چه خیال باطلی بود دل به عشق تو سپردن
شبا با یاد و خیالت تا به هر سپیده مردن

می دونستم رفتن تو دیگه برگشتی نداره
شب بی تو بودن من دیگه فردایی نداره

تو رو تو قصه نوشتن تو رو تو غزل سرودن
از تو گفتن از تو خوندن با تو بودن از تو سرودن

با تو از همه بریدن با تو به فردا رسیدن
از لبات عشقو شنیدن با تو لحظه ها رو دیدن

اشك رازي ست
لبخند رازي ست
عشق رازي ست
اشك آن شب لبخند عشقم بود
قصه نيستم كه بگوئي
نغمه نيستم كه بخواني
صدا نيستم كه بشنوي
يا چيزي چنان كه ببيني
يا چيزي چنان كه بداني . . .
من درد مشتركم
مرا فرياد كن.
درخت با جنگل سخن مي گويد
علف با صحرا
ستاره با كهكشان
و من با تو سخن مي گويم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ريشه هاي ترا دريافته ام
با لبانت براي همه لب ها سخن گفته ام
و دست هايت با دستان من آشناست.
در خلوت روشن با تو گريسته ام
براي خاطر زندگان،
و در گورستان تاريك با تو خوانده ام
زيباترين سرودها را
زيرا كه مردگان اين سال
عاشق ترين زندگان بوده اند.
دستت را به من بده
دست هاي تو با من آشناست
اي ديريافته با تو سخن مي گويم
بسان ابر كه با توفان
بسان علف كه با صحرا
بسان باران كه با دريا
بسان پرنده كه با بهار
بسان درخت كه با جنگل سخن مي گويد
زيرا كه من
ريشه هاي ترا دريافته ام
زيرا كه صداي من
با صداي تو آشناست.

امیدوارم که بعد من خوشی نبینی

امیدوارم که هر چه کردی به سرت بیاد یه روزی

خیر از عاشقی ندیدم

                            ای خدا خوشی ندیدم

                                                      یه ندا از ته دنیا رسیده باید بمیرم

که دیگه عاشق نباشم 

                             دیگه دلداده نباشم

                                                      نباشم تا که یه روز مثل حالا آواره باشم

مرگ من شده یه چاره

                              واسه این دل بیچاره

                                                      اونی که واسش میمردم دل و کرده پاره پاره

اون دروغی که تو بستی

                             دلمو آسون شکستی

                                                       با خودم گفتم که ای وای به خدا چقدر تو پستی

این چه دردی بود خداجون

                                دلو کرده درب و داغون

                                                          باغم نبودنش دل

                                                                                  همیشه بشه پر از خون

 با دروغی که تو بستی

                                            دلمو آسون شکستی

                                                            با خودم گفتم که ای وای به خدا چقدر تو پستی

امیدوارم  که بعد من خوشی نبینی

امیدوارم که هر چه کردی به سرت بیاد یه روزی

خیر از عاشقی ندیدم

                              ای خدا خوشی ندیدم

                                                             یه ندا از ته دنیا رسیده باید بمیرم

که دیگه عاشق نباشم 

                                 دیگه دلداده نباشم

                                                             نباشم تا که یه روز مثل حالا آواره باشم

تورا می خواهم دانم که هرگز 

به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمان صاف روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

ز پشت میله های سرد و تیره

نگاه حسرتم حیران به رویت

در این فکرم که دستی پیش آید

و من ناگه گشایم پر به سویت

انگار پیچ و خم این جاده ها به

چشمان تو ختم میشود

آن زمان که چشمانت بارانیست و

لرزشی

مخملی

حنجره ات را میلرزاند و

فضا از عطر صدایت موج میزند

مرا یک چشمک کافیست تا در عمق

چشمانت بمیرم!!!

صدای قدمهایت را میشناسم

بی آنکه قدم بر داری !

بی آنکه نفس بکشی

من صدای نفسهایت را میشناسم !

بی آنکه بخوابم

خوابت را میبینم

ولی افسوس که تو مرا نمیبینی!!!!!

یاد گرفتم به خاطر کسی که دوسش دارم باید دروغ بگم.

یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره.

یاد گرفتم تو زندگیم اونی که بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم.

یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو باور نکنم.

یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم.

یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم